این مزایا را می توان در شش حوزه کلیدی دسته بندی کرد

بازپخت روشن / خاموش کردن روشن (متداول ترین کاربرد): هنگامی که فولاد تا دمای بالا گرم می شود، قرار گرفتن در معرض هوا باعث زنگ زدگی، اکسیداسیون، کربن زدایی سطح و سختی ناکافی می شود. با وارد کردن نیتروژن برای جابجایی هوا، قطعات کار از کوره بیرون می‌آیند با پوششی روشن و سفید نقره‌ای، بدون مقیاس اکسید. این کار باعث حذف کربن زدایی سطح می شود و در عین حال سختی و مقاومت در برابر سایش را تضمین می کند. این یک فرآیند ضروری برای بازپخت قالب ها، فولادهای بلبرینگ، فولادهای ضد زنگ و نوارهای فولادی است.

حفاظت از کربن و کربنیت: از نیتروژن برای رقیق کردن اتمسفر کوره استفاده می شود، در نتیجه پتانسیل کربن را تثبیت می کند و از یک لایه کربوره یکنواخت اطمینان می دهد. این منجر به سختی ثابت قطعه کار می شود، اکسیداسیون داخلی را به حداقل می رساند و کیفیت کلی متالوگرافی را افزایش می دهد.

معتدل کردن و درمان با محلول: برای فرآیندهایی مانند تصفیه محلول فولاد زنگ نزن و تلطیف در دمای بالا، پاکسازی نیتروژن از خوردگی بین دانه ای جلوگیری می کند و ساختار متالورژیکی را تثبیت می کند و تضمین می کند که مواد بدون تغییر رنگ یا سیاه شدن باقی می مانند.

خاموش کردن گاز (متداول در کوره های خلاء): به دنبال گرمایش خلاء، نیتروژن با فشار بالا به سرعت وارد می‌شود تا خنک‌سازی سریع را تسهیل کند. این روش تغییر شکل را به حداقل می رساند، سختی یکنواخت را تضمین می کند و به عنوان یک جایگزین موثر برای خاموش کردن روغن عمل می کند و قطعات کار را تمیز و عاری از باقیمانده روغن می کند.